اما چه آبى ؟ حياتبخش ، و زندگى آفرين ، و مايه همه آباديها و شالوده همه نعمتهاى مادى .
جمله و * ( أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً ) * بار ديگر اين حقيقت را تاكيد مىكند كه منظور از « سماء » در اينجا همان جو زمين است ، زيرا مىدانيم باران از ابرها و ابرها از تراكم بخارهايى كه در جو زمين پراكندهاند به وجود مىآيند .
« امام سجاد على بن الحسين » ع در تفسير اين آيه راجع به نزول باران از آسمان بيان جالبى فرموده كه ذيلا مىخوانيد :
« خداوند باران را از آسمان نازل مىكند تا به تمام قلههاى كوهها ، تپهها و گودالها و خلاصه تمام نقاط مرتفع و هموار برسد ( و همگى بدون استثناء سيراب گردند ) و آن را دانه دانه و نرم و پى در پى - گاهى به صورت دانههاى درشت و گاهى قطرههاى كوچكتر - قرار داد ، تا كاملا در زمين فرو رود ، و سيراب گردد ، و آن را به صورت سيلابى نفرستاد تا زمينها و درختان و مزارع و ميوههاى شما را بشويد و ويران كند » ( 1 ) .
قرآن سپس به انواع ميوه هايى كه از بركت باران و روزيهايى كه نصيب انسانها مىشود اشاره كرده چنين مىگويد : « خداوند بوسيله باران ، ميوه هايى را به عنوان روزى شما از زمين خارج ساخت » ( * ( فَأَخْرَجَ بِه مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ ) * ) .
اين برنامه الهى كه از يك سو ، رحمت وسيع و گسترده خدا را بر همه بندگان مشخص مىكند و از سوى ديگر بيانگر قدرت او است كه چگونه از آب بىرنگ صد هزاران رنگ از ميوهها و دانههاى غذايى با خواص متفاوت براى انسانها ،
هامش
( 1 ) عبارت حديث طبق آنچه در تفسير نور الثقلين ( ج اول ص 41 ) آمده چنين است :
ينزله من اعلى ليبلغ قلل جبالكم و تلالكم و هضابكم و اوهادكم ثم فرقه رذاذا و وابلا و هطلا لتنشفه ارضوكم ، و لم يجعل ذلك المطر نازلا عليكم قطعة واحدة فيفسد ارضيكم و اشجاركم و زروعكم و ثماركم .