تفسير عمومى خطبهء صد و هشتاد و پنجم
3 ، 11 - الحمد للَّه الَّذي لا تدركه الشّواهد ، و لا تحويه المشاهد ، و لا تراه النّواظر ، و لا تحجبه السّواتر ، الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه ، و بحدوث خلقه على وجوده . . . تا 11 ( ستايش خداى راست كه حواس ظاهرى او را نتواند درك نمايد و ديدگاههاى جهان طبيعت نتواند او را در برگيرد و ديدههاى نظاره گر نتواند او را ببيند و پردهها او را نپوشاند . با حدوث عالم خلقت دلالت بر قدم خود دارد [ همان گونه كه ] با ايجاد مخلوقات دلالت بر وجود خود مىنمايد . . . تا 11 ) آن ذات اقدس به جهت غايت لطافت و تجرد از هرگونه ديدگاه و بيننده بالاتر است .
او فوق جسم و جسمانيات و بالاتر از استعدادهاى درك همهء عوامل درّاكه است . لذا انسانى كه مىخواهد در ارتباط با خداوند ذوالجلال در چنين ديدگاهى با چنان وسايل محدودى توفيق يابد ، انتظار بيهوده اى را مىكشد . ما انسانها معمولا از يك اشتباه منحرف كننده غفلت مىورزيم و آن اينست كه ما همواره گمان مىكنيم كه آن همه معلومات محدود و نامحدود و گاهى هم بعضى از حقايق بىنهايت كه درك و دريافت مىنماييم ، در نتيجهء كاربرد همين عوامل درك مانند حواس طبيعى يا وسايل و