ترجمهء خطبهء صد و هشتاد و پنجم
در اين خطبه مباركه خدا را ستايش نموده و رسول خدا ( ص ) را ثنا مىگويد و آفرينشى از حيوان را توصيف مىفرمايد 1 حمد خداوند متعال 2 ستايش خداى راست كه حواس ظاهرى او را نتواند درك نمايد و ديدگاههاى جهان طبيعت نتواند او را در بر بگيرد ، و ديدههاى نظاره گر نتواند او را ببيند و پردهها او را نپوشاند . 3 با حدوث خلق دلالت به قدم خود دارد [ همان گونه ] كه با حدوث مخلوقات دلالت بر وجود خود مىنمايد 4 و از مشابهتى كه ميان مخلوقاتش برقرار نموده دلالت برنداشتن شبيه كرده است . 5 خداوندى كه در وعدهء خود صادق است و بالاتر و بىنيازتر از آن كه ستمى بر بندگانش روا بدارد . شأن او است عدالت در ميان بندگانش و دادگرى بر آنان در حكمش . 6 با حدوث اشياء به ازليّت خود اشتهاد نموده و با نشان ناتوانى كه به آن اشياء زده است ، توانايى خود را اثبات فرموده و با مضطر ساختن آن اشياء به زوال و فناء دوام و ابديت خود را آشكار فرموده . 7 يگانه ايست نه به مفهوم شمارش عددى ، دائمى است نه به معناى امتداد پايان پذير و وجود او پايدارى است بىنياز از تكيه گاه . 8