عنوان هدف و ايده آل جلوه نمايد ، خود را در آن غوطه ور مىبيند ، اگر چه زمان به وجود آمدن هدف فرا نرسيده باشد .
اين مثال مصداق روش مردان الهى در زندگانى است . ملاقات پيشگاه خداوندى پس از مرگ به عنوان هدف و ايده آل نهايى به وسيلهء تمام پيامبران و متفكَّرين الهى براى تمام بشريّت عرضه شده است . ولى مىبينيم مردم در بارهء اين هدف به دو گروهند : گروهى مردمان معمولى هستند كه مىگويند : ملاقات پيشگاه خداوندى پس از گذشت ساليان عمر و مرگ و سپرى شدن جهان برزخ و فرا رسيدن رستاخيز خواهد بود .
پس اين ملاقات راه بس دور و درازى دارد ، لذا در كردار و گفتار آنها اثر و نقشى از اين ملاقات ديده نمىشود .
گروه دوّم ، مردمان الهى هستند . آنان نيز مىدانند كه ملاقات پيشگاه الهى به گذشت زمان نيازمند است ، ولى از آن جهت كه ايمان و يقين آنها در عاليترين حدّ ايمان و يقين است ، لذا تمام لحظات زندگانى آنان در پيشگاه الهى سپرى مىشود . انتظارى كه در اين گونه اميد وجود دارد ، در حقيقت انتظار غم انگيزى كه از فقدان مطلوب نمودار مىگردد . نمىباشد . بلكه اين انتظار شبيه به انتظار سيراب شدن كسى است كه ليوان آب در دست دارد و هر لحظه اى مىتواند از آن بياشامد .
5 - بايستى اميد و انتظار ما در بارهء حضرت بقية اللَّه ( عج ) مانند اميد و انتظارى باشد
كه مردان الهى در بارهء ملاقات پيشگاه خداوندى دارند روى چهار بحث گذشتهء ما بايستى اميد و انتظار ظهور حضرت بقيةاللَّه ( عج ) را شايسته تر از تصوّرات معمولى درك كنيم ، و بدانيم كه جريان مشيّت خداى بزرگ در بارهء جهان هستى چنين است : باغبان با ديدن هستهء گل و آب و خاك مناسب ، گل شكوفا را مىبيند . با كاشتن و نهفتن آن هسته در زير خاك طراوت و زيبايى گل او را خندان و شادمان مىسازد . به موقع راه رفتن ، زير پاى خود را مىبيند كه مبادا آن هستهء