مسجد آمده بود و نماز برقرار شد ، عثمان بن حنيف براى امامت پيش رفت ، ياران طلحه و زبير او را عقب كشيدند و زبير را پيش آوردند . سبابجه ( توضيح اين لغت در مباحث گذشته داده شده است ) كه پاسبانان و نگهبانان بيت المال بودند آمدند و زبير را عقب كشيدند و عثمان را پيش آوردند . . . بالاخره زبير پيروز شد و به ياران مسلَّح خود فرياد زد : بگيريد عثمان بن حنيف را پس از آنكه عثمان با مروان بن حكم زد و خورد كردند عثمان را تا حد مرگ زدند ، ابروها و مژهها و همهء موى سر و صورتش را كندند . سپس نگهبانان بيت المال را با عثمان به نزد عايشه بردند . عايشه به ابان بن عثمان گفت : عثمان بن حنيف را ببر بيرون و سرش را بزن ، زيرا انصار پدر تو را كشتند و به كشتنش يارى كردند عثمان گفت : اى عايشه ، اى طلحه و اى زبير ، برادرم سهل بن حنيف جانشين على بن ابي طالب ( ع ) در مدينه است و سوگند به خدا مىخورم اگر مرا بكشيد ، يقين بدانيد كه شمشير در فرزندان و پدران و دودمان و گروهتان به كار اندازد و كسى را از شما زنده نگذارد . با شنيدن اين تهديد از كشتن عثمان خوددارى نمودند .
مسئلهء پانزدهم
- عايشه به زبير پيام فرستاد كه سبابجه ( نگهبانان بيت المال ) را بكش زيرا شنيدم به تو اهانت كردهاند [ آيا مجازات اهانت به يك فرد آن هم با نيت حفظ جامعه از فتنه و فساد ، كشتن 70 نفر است ] راوى مىگويد : سوگند به خدا ، زبير آن نگهبانان را كه 70 نفر بودند مانند گوسفند سر بريد متصدى اين قتل عام عبد اللَّه پسر زبير بود . گروهى از آن نگهبانان مانده بودند كه بيت المال را شديدا حفاظت مىكردند .
نگهبانان گفتند ما بيت المال را به شما تحويل نمىدهيم تا امير المؤمنين ( ع ) وارد شود . زبير شبانه با لشكرى به سوى آنان حركت كرد و با آنان به كارزار پرداخت و 50 اسير از آنان گرفت و همه آنها را با زجر و شكنجه كشت صقب بن زبير مىگويد : شماره كشته شدگان نگهبانان در آن روز 400 نفر بود .
مسئلهء شانزدهم
- نگهبانان بيت المال ( سبابجه ) اولين گروه از مسلمانان بودند كه