سكولاريسم سازگار نمىباشد . در اين مورد دو مطلب مهم مطرح شده است كه هر دو قابل بررسى و تحقيق است گفته شده است :
1 - حكومت ، همان حكمت و علم است به مسائل سياسى و زندگى اقتصادى مردم و بس .
لازمهء اين مطلب اينست كه ما بايد بپذيريم سياستمداران معمولى كه اكثرا از روش ماكياولى ( در راه وصول به هدف ، همه چيز را مىتوان بعنوان وسيله قربانى كرد ) در ادارهء كشور تبعيت مىكنند شايستگى حكومت حقيقى بر جامعه را ندارند ، زيرا فعاليت اين سياستمداران بر مبانى و انگيزگى تنظيم حوادث و پديدههاى مردم جامعه است كه طبق تمايلات طبيعى محض بروز مىنمايند و يا در صدد بروز مىباشند ، نه بر مبانى و اصول حكمت نظرى و عملى شايسته كه « مبانى و اصول حيات معقول » مىباشند .
اينان همان گونه كه در انتخاب هدفها بر مبانى و انگيزههاى تنظيم مزبور با گذراندن آنها از فيلتر خودخواهيهاى ماهرانه چه براى خويشتن و چه براى مردم زيردست خود به نام شهروندان ، هيچ كارى با حكمت و ارزشهاى معقول و ثابت ندارند ، همچنان در انتخاب وسائل براى وصول به هدفهاى انتخاب شدهء خود نه حكمتى مىفهمند و نه سراغ ارزشى مىروند . البته ممكن است مرد سياستمدار از حكمت نظرى و علم كشوردارى كم يا بيش برخوردار باشد ، ولى بديهى است كه اين گونه حقائق در موقع فعاليتهاى سياسى ، در درون سياستمداران ، مانند تماشاگران بيطرف مىايستند . ولى حق ورود به ميدان فعاليت سياسى را ندارند ، به همين جهت بوده است كه هر وقت يك سياستمدار مورد استيضاح قرار بگيرد ، به سنگر غير قابل نفوذ « آقايان ، اين سياست است » پناه مىبرد و ناآگاهان بينوا را ساكت مىنمايد . گفته شده است :