تفسير عمومى خطبهء صد و سى و نهم
1 ، 7 - در اين مورد توضيحى كه امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام در بارهء شخصيت كمال جوى خود مىدهد ، مانند موارد فراوان ديگر براى هيچ كس پوشيده نبوده ، مخصوصا براى كسانى كه معاصر آن بزرگ بزرگان بودهاند . بنا بر اين ، مسئله اى در اين مورد مطرح مىشود كه قابل اهميت است . مسئله اينست كه با فرض وضوح صفات كمالى كه آن حضرت دارا بودهاند ، چه نيازى به آن همه گوشزد و اصرار در بارهء معرفى خويشتن داشته است پاسخ اين مسئله ، خيلى دشوار نيست . نخست نظرى به آيات شريفه قرآنى بيندازيم ، خواهيم ديد : خداوند سبحان براى تفهيم و قابل پذيرش ساختن و تطبيق همهء شئون زندگى بر مبناى تقوى در حدود 242 بار بندگان خود را مخاطب قرار داده آنان را براى فهماندن ضرورتها و عظمتهاى تقوى كه عبارت است از « صيانت تكاملى ذات » و تباهىهاى مخالفت با تقوى ، تشويق و تحريك فرموده است . مگر قاعدهء عقلى اين نيست كه :