تفسير عمومى خطبهء صد و سى و هشتم
2 ، 3 - يعطف الهوى على الهدى ، إذا عطفوا الهدى على الهوى ، و يعطف الرّاى على القرآن إذا عطفوا القرآن على الرّأى ( آن پيشتاز الهى مردمى را كه از مسير نورانى ( انبياء عليهم اسلام ) منحرف شده و از هوى پيروى مىنمايند ، به سوى هدايت كه راه پيامبران است ، بر مىگرداند ، در آن هنگام كه آن مردم هدايت را به هوى و هوس خود ارجاع مىنمايند . و آراء و نظريات مخالف با قرآن را بسوى قرآن باز مىگردانند در آن هنگام كه آن مردم قرآن را به آراء و نظريات فاسد خود بر مىگردانند . )
آن پيشتاز الهى همانند وجدان كلّ و حساس انسانيّت ، هوى را مغلوب هدايت سازد و آراء و نظريات فاسد را مقهور قرآن .
در آن هنگام كه ولىّ اعظم الهى و حاكم عدل و پرچمدار هدايت ، قدم به جوامع بشرى بگذارد ، هوى و هوس و تمايلات حيوانى كه ملاك و محور رشد و كمال قرار گرفته بود ، بوسيلهء آن حجت برگزيدهء ربانى بطلان و سقوط خود را آشكار مىسازد و