مىبينند و حتى در فكر آن نيستند كه معلومات و اطلاعاتى در بارهء مرگ و پس از مرگ ، بدست بياورند . اين دو گروه و امثال آنان كسانى هستند كه در بارهء زندگى و حقيقت و هدف آن نينديشيدهاند ، زيرا انديشهء راستين در بارهء زندگى بهترين آموزندهء معناى مرگ و پس از آن مىباشد -
مرگ هر يك اى پسر همرنگ اوست
پيش دشمن ، دشمن و بر دوست دوست
آنكه مىترسى ز مرگ اندر فرار
آن ز خود ترسانه از وى گوشدار
روى زشت تست نى رخسار مرگ
جان تو همچون درخت و مرگ برگ
گر بخارى خسته اى خود كشته اى
ور حرير و قزدرى خود رشته اى
گروه سوم - كسانى هستند كه مىگويند :
اى دل ، ار سيل فنا بنياد هستى بركند
چون ترا نوح است كشتيبان ز طوفان غم مخور
حافظ
سعديا ، گر بكند سيل فنا خانهء عمر
دل قوىدار كه بنياد بقاء محكم از اوست
سعدى
گروه چهارم - كه افراد آن بسيار اندكند ، مىگويند :
در غم ما روزها بيگاه شد
روزها با سوزها همراه شد
روزها گر رفت گو رو باك نيست
تو بمان اى آنكه جز تو پاك نيست
مولوى
البته بديهى است كه سخن گروه چهارم با معنىتر از سخن گروه سوم است كه اصلًا بقاى خود را در برابر وجود و بقاى خداوندى در نظر نمىآورد . در قلهء اعلاى معرفت انبياء و اولياء قرار گرفتهاند كه فرزند ابي طالب عليه السلام بعنوان نمونهء تمام عيار آنان چنين مىفرمايد كه : من شما را وداع مىگويم و به انتظار ديدار خدايم مىنشينم .