تمايل شديد آدمى بر هر چيزى در حدى كه آن تمايل همهء سطوح و ابعاد شخصيت او را به خود جذب كند ، نوعى شرك است . خداوند بندگان خود را از هر نوع شرك بر حذر داشته است . حتى گناه شرك را غير قابل بخشايش معرفى فرموده است . از آن جمله : * ( إِنَّ الله لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ ) * ( 1 ) ( قطعاً خداوند شرك را نخواهد بخشيد و كمتر از آن را مىبخشد ) در ديگر آيات فرموده است : * ( إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ ) * ( 2 ) ( قطعاً شرك ظلمى است بزرگ ) در گروهى از آيات شرك را گناه بزرگ توصيف فرموده است : * ( وَمَنْ يُشْرِكْ بِالله فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً ) * ( 3 ) ( و هر كس به خدا شرك بورزد افترايى به خدا زده است كه گناهى بزرگ است ) دلائل براى اثبات توحيد خداوندى بسيار قوى و غير قابل اشكال و كاملًا واضح است . از آن جمله است اين كه اگر بيش از يك خدا وجود داشته باشد ، قطعى است كه ارادهء هر يك از آن خدايان براى كارى كه مىخواهد انجام