تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و هشتم
2 ، 9 - كلّ واحد منهما يرجو الأمر له و يعطفه عليه دون صاحبه ، لا يمتّان إلى اللَّه بحبل ، و لا يمدّان إليه بسبب كلّ واحد منهما حامل ضنبّ لصاحبه و عمّا قليل يكشف قناعه به ، و أللَّه لئن أصابوا الَّذى يريدون لينتزعنّ هذا نفس هذا و ليأتينّ هذا على هذا ( هريك از آن دو نفر ( طلحه و زبير ) اميد حيازت خلافت را براى خود دارد و آن را به طرف خود مىكشاند نه براى رفيقش . آن دو با هيچ طنابى به خدا نمىپيوندند ، و با هيچ وسيله و سببى به سوى او كشيده نمىشوند ) هر يك از آن دو كينهء رفيق را در درون دارد و زود باشد كه پرده اى كه روى اين كينه كشيده شده است ، بر كنار گردد . سوگند به خدا ، اگر به آن چه كه مىخواهند ، برسند ، قطعا يكى ، ديگرى را از پاى در خواهد آورد و اين يكى آن ديگرى را ساقط خواهد نمود . )
آنچه كه براى آن دو شيخ ، مطرح نيست ، خدا است و آنچه كه هر يك از آن دو مىخواهند تورم خود طبيعى او بوسيلهء رياست چند روزهء دنيا است و بس .
اگر آن دو پيمان شكن ، واقعا خدا را در نظر داشتند ، زن پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و