سازمان زندگى دسته جمعى چنين است كه تشابه شكلى و استعدادها و خواسته‌ها و فعاليتها و رفتارها بزرگترين و با ارزشترين انسانها را با پستترين و بىارزشترين آنان مساوى مىنمايد . اگر بخواهند براى كندن چاه آب دست به كار شوند همه بايد ابزار معينى را به كار ببرند و وقت صرف كنند تا آن چاه كنده شود و از آب آن استفاده كنند . همان گونه كه پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم در جنگ خندق به همان ترتيب كار مىكرد كه ديگر مسلمانان . آيات شريفهء قرآنى در توضيح استدلال كسانى كه ايمان به رسول خدا ( ص ) نمىآوردند ، همين تشابه شكلى بوده است كه مىگفتند : * ( ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْه ) * ( 1 ) ( نيست اين مرد مگر بشرى مانند شما . از آنچه شما مىخوريد . او هم مىخورد . ) * ( وَقالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ - الطَّعامَ وَيَمْشِي فِي الأَسْواقِ ) * ( 2 ) ( و گفتند : چه مىشود به اين رسول غذا مىخورد و در بازارها راه مىرود ) در صورتى كه فرق ما بين آن كسى كه به قرآن عمل مىكند ، واقعاً به مبدأ و معاد معتقد است ، رسالت رسولان الهى را واقعاً پذيرفته است و خود را ملزم به عمل به همهء تكاليف و دستورات الهى مىداند . او انسانها را مىشناسد ، ولى آنان كه هم قافلهء معنوى او نيستند ، او را نمىشناسند ، حتى به جهت بىاعتنائى آن رشد يافتگان به لذائذ و آمال دنيا و گذشت و فداكارى در راه تهذيب خود و خدمت به ديگر انسانها ، مردمانى بدبخت و احمق نيز تلقى شوند بهر حال ، تشابه در شكل و استعدادها و ديگر امور ، همواره اين مشكل را در تاريخ داشته است كه على بن ابى طالب عليه السلام را با يك عرب معمولى تنها بدانجهت