تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و هفتم
2 ، 7 - فبعث محمّدا صلَّى اللَّه عليه و آله بالحقّ ليخرج عباده من عبادة الأوثان إلى عبادته ، و من طاعة الشّيطان إلى طاعته به قرآن قد بيّنه و أحكمه ، ليعلم العباد ربّهم إذ جهلوه و ليقرّوا به بعد إذ جحدوه ، و ليثبتوه بعد إذ أنكروه ( پس خداوند سبحان محمد صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم را بر حق مبعوث فرمود تا بندگان خود را از پرستش بتها نجات داده و به عبادت خود وادار نمايد ، و از اطاعت شيطان رها نموده و به اطاعت خود نائل بسازد - بوسيلهء قرآنى كه آن را تبيين و استوار فرموده است ، تا بندگان با پروردگارشان آشنا شوند پس از آنكه او را نمىشناختند و از او بيگانه بودند و به وجود او اقرار نمايند بعد از آنكه او را منكر شده بودند ، و اثبات كنند او را پس از آنكه آن كارش نموده بودند . )
آيا در دوران جاهليت ، الله مطرح نبوده است يا اين كه بدانگونه كه شايستهء الوهيت او است ، شناخته نشده بود
آنچه كه از مفاد آيات مباركه قرآنى بر مىآيد و سرگذشت اقوام و ملل نشان مىدهد ، اينست كه چنين نيست كه در بارهء اعتقادات هر قوم و ملَّتى سخن از بت و بتپرستى بميان