اى مردم ، كسى كه از خدا پند و خير خويش را مسئلت نمايد ، موفقگرددو هر كسى كه كلام خدا را براى خود راهنما اتخاذ كند به آن طريقه اى كه محكمتر و راستتر است هدايت مىشودزيرا كسى كه بهمسايگى خدا نائل گردد ، در امن و آسايش غوطه خوردو كسى كه با او از در خصومت در آيد ترسان و هراسناك گرددو بطور قطع ، شايسته نيست هركس كه عظمت خداوندى را شناخت ، بمقام شامخ او تكبر بورزد زيرا عظمت و بلندى كسانى كه عظمت ربوبى را مىدانند در آنست كه در برابر او تواضع كنندو سلامت كسانى كه مىدانند قدرت او چيست ، در آنست كه تسليم او شوند پس هرگز از حق گريزان مباشيد آن چنان كه انسان داراى مزاج صحيح از مبتلا به بيمارى گر مىگريزدو آدم تندرست از مريضو بدانيد شما حقيقت رشد و كمال را نخواهيد شناخت مگر اين كه كسى را كه آن را ترك كرده است بشناسيدو پيمان كتاب را اتخاذ نخواهيد كرد مگر اين كه به حال كسى كه آن را شكسته است ، آگاه شويدو تمسك به قرآن نخواهيد كرد مگر اين كه بشناسيد كسى را كه او را پشت سر انداخته استپس بطلبيد آن را ( حق ، رشد ، پيمان كتاب و برخوردارى از آن را از نزد اهل آنها ) زيرا آنان هستند باعث حيات علم و مرگ نادانىو آنان هستند كه حكمشان [ در بارهء واقعيات ] خبر از علمشان مىدهدو سكوتشان از گفتارشانو آشكارشان از نهانشاننه با دين مخالفت مىورزند و نه در دين اختلافى با يكديگر دارندپس دين در ميان آنان شاهدى است راستگوو ساكتى است گويا .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 192
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٩٢