نيست . چه بايد كرد كه تخدير و هستىهاى متنوع نمىگذارد كه انسان بفهمد - نيستى غير از هستى است )
16 ، 20 - و قد جعل اللَّه سبحانه الاستغفار سببا لدرور الرّزق و رحمة الخلق ، فقال سبحانه : « * ( اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّه كانَ غَفَّاراً . يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً . وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً ) * . فرحم اللَّه امرأ استقبل توبته و استقال خطيئة و بادر منيّته ( و خداوند سبحان توبه را سبب فراوانى روزى و رحمت بر مخلوقاتش قرار داده و فرموده است : « از پروردگارتان طلب مغفرت كنيد ، قطعاً او بخشاينده است . از آسمان براى شما خير كثير مىفرستد . و شما را با اموال و فرزندان يارى مىكند و براى شما باغها و چشمه سارها قرار مىدهد . » پس خدا رحمت كند كسى را كه روى به توبه آورد و طلب عفو از گناهان خود نمايد و [ با احساس و انجام تكاليف و ايفاى حقوق مقرره ] آمادهء پيشباز مرگ گردد . )
توبه و استغفار از گناهان ، موجب فراوانى روزى و رحمت خداوندى بر مخلوقات مىگردد
همان گونه كه « گناهانى كه موجب بروز بيماريها و ناگوارىها مىشود ، معلول خشم و پرخاش شخصى خداوندى به بشر نيست همچنان فراوانى روزى و رحمت بر خلق در صورت توبه ناشى از آن نيست كه توبه و استغفار براى خدا نفعى مىرساند .
يعنى چنان نيست كه خداوند از گناهان مردم دچار نقص و ضرر و مشقت مىگردد و براى انتقامجويى شخصى عوارض ناگوار گناهان را براى مردم مىچشاند ، و در صورت توبه و استغفار ، براى خداوند منفعت شخصى مىرسد و خوشش مىآيد و روزى مردم را فراوان و آنان را مورد رحمت خود قرار مىدهد .
اگر در نيايش امام حسين عليه السلام در عرفات اين جمله را كه عرض مىكند : « خداوندا ، تو بىنيازتر از آن هستى كه به خودت نفعى برسانى ، چه رسد به اين كه من بتوانم