ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 117

بوسيلهء حرف « ما » منفى شود ، بلكه صيغة افعل التفضيل است ، در نتيجه حرف « ما » براى تعجب بوده و همان احتمال اول را تقويت مىنمايد . و اگر ما نافيه بود ، مىبايست با جملهء فعليه « ما اجاد » طرح شود . حال بر مىگرديم به شرح فرمودهء امام عليه السلام . از اين كلام معلوم مىشود كه در آن دوران هم ، انجام دادن نيكوكارىها و كرامت و احسان در راه اغراض فاسد مانند رياكارى و جلب حمد و ثناى متملقها و چاپلوسها و همچنين براى مطرح ساختن بعنوان نقل مجالس ، شيوع داشته است . و بديهى است كه اين تبهكاريها كه شكل نيكوكارى هم دارد ، جز ضايع كردن مال و آلوده ساختن درون هيچ نتيجه اى ندارد ، بلكه بديهى است اين گونه تبهكاريها موجب ورود اختلالات مخرب در زندگى اجتماعى نيز مىگردد و معناى نيكوكارى و احسان و كرامت و محبت و امثال اين گونه حقائق ارزشى مشوش مىگردد ، انسانهاى شريف و فاقد شرافت در جامعه حدود و هويتهاى ارزشى و ضد ارزشى خود را از دست مىدهند . و بطور كلى ، بر سر جامعه همان آيد كه مىبينيد و مىبينيم . عاليترين وجه نيكوكارى و كرامت و احسان همان است كه خداوند سبحان در قرآن مجيد در بارهء احسان و اطعامى كه اهل بيت پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم در سه روز متوالى انجام دادند ، فرموده است : * ( وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّه مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً . إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْه الله لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَلا شُكُوراً ) * ( 1 ) ( و آنان طعام را در راه محبت خداوندى به فقير و يتيم و اسير مىبخشند . [ و هدفى جز اين ندارند كه - ] ( جز اين نيست كه ما براى خدا شما را اطعام مىكنيم و از شما هيچگونه پاداش و سپاسى را نمىخواهيم ) و با توجه به محتواى اين دو آيهء شريفه يك انسان با ايمان و با تقوى هرگز براى تحصيل مدح و ثنا و حتى تشويق مردم اعم از خوب و بد ، احسان و كرامت نمىكند ، زيرا او به خوبى مىداند كه لطف و نيكوكارى و احسان و كرامت با معامله بازىها بهر شكل كه