به سال 413 ه . ق . در بغداد وفات يافت . وى صدها جلد كتاب ديگر دارد كه از جملهء آنهاست الارشاد و المقالات و من در كتابخانهء شيخ محدث ما ، ميرزا حسين نورى متوفى به سال 1320 نسخهء منتخبى از كتاب اختصاص را ديدم كه اول آن چنين بود :
« الحمدللَّه الذي لا تدركه الشواهد . . . » و آن را شيخ ابوعلى احمد بن حسن بن احمد بنعمران امامى انتخاب كرده و به سال 1055 ه . ق . نوشته شده است .
5 . كتاب النجوم و نام آن فرج المهموم است از حافظ سيد على بن طاووس كه از اجلهء علماى ماست و به سال 664 ه . ق . وفات يافته است .
6 . نورالثقلين تفسيرى است از حافظ شيخ عبد على بن جمعه عروسى كه از علماى ما در قرن يازدهم بوده و نسخهاى از آن هست كه به سال 1065 ه . ق . نوشته شده است .
* * * اما كتابهاى حكما و فلاسفه كه ما مطالب قدما و متأخرين را بيشتر از آنها نقل مىكنيم عبارتند از :
الشفا ، از شيخ حكماى و رئيس فلاسفهء مسلمانان « ابوعلى حسين بن سينا » متوفى به سال 327 ه . ق . كتاب وى متواتر و بين مسلمانان و ديگران مشهور است و اصول الهيأة ، أروأ الظماء فى القبّة الزرقاء و النقش في الحجر في فنون الفلسفية از فيلسوف فاضل « كرنيليوس وانديك » ( كه اصل وى هلندى است ولى در آمريكا به دنيا آمده و در اواخر عمر در بيروت بوده و به سال 1895 م . درگذشته است ) .
مشهد الكائنات فى الخالق و المخلوقات ، از استاد خطابه ميخائيل مشاقهء مسيحى متوفى به سال 1888 م . و كتاب اساطير الاولين نيز از اوست « 1 » .
هيئت « فلاماريون » فرانسوى ، كه از مشاهير فلاسفهء اواخر قرن نوزدهم است و اين كتاب را « عبدالرحيم تبريزى » مشهور به طالب اوف متوفى به سال 1320 ه . ق . ترجمه
هامش
( 1 ) . اسكندر معلوف در مجلهء خود الاثار به طور انتقاد مىگويد : ميخائيل گيريل خورى لبنانى مؤلف اين دو كتاب است نه ميخائيل مشاقه دمشقى . . . و او بهتر مىداند .