- آياتى هستند كه بطور مستقيم واقعيات عالم هستى را عامل ايمان ، توحيد ، تقوى و نهى از كفر ورزيدن و اعتقاد به معاد و موجب خشيت از مقام ربوبى معرفى مىفرمايد . نمونه اى از گروه يكم - * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ . الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِراشاً وَالسَّماءَ بِناءً وَأَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِه مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلَّه أَنْداداً وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ) * ( 1 ) اى مردم بپرستيد پروردگارتان را كه شما را و كسانى را كه پيش از شما بودند آفريده است ، باشد كه شما تقوى بورزيد . آن خداوندى كه زمين را براى شما فرش و آسمان را بناء قرار داده و از آسمان براى شما آب فرستاد و بوسيلهء آن آب براى روزى شما ميوه‌ها بوجود آورد ، پس براى خدا شركائى قرار ندهيد با اين كه مىدانيد ( كه او شريك ندارد ) در دو آيهء فوق خداوند مردم را به عبادت خداوندى و تقوى و پرهيز از شرك دستور مىدهد و براى لزوم عمل به اين دستور بسيار مهم آنان را به آيات جارى در عرصهء هستى ( خلقت خود انسانها ، و قرار گرفتن زمين مانند فرشى كه براى زندگى آدميان گسترده و آسمانها با آن عظمت ساختمانى كه دارند ، و باريدن بارانها از فضاء براى رويانيدن مواد غذايى ) ارجاع مىنمايد . * ( كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِالله وَكُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْه تُرْجَعُونَ ) * ( 2 )