قطعا از مقولهء علم غيب است كه هيچ كس جز خدا آنها را نمىداند . در مجلد هشتم از صفحهء 18 ببعد در بارهء آيهء شريفهء « * ( وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ ) * » اين احتمال قوى وجود دارد كه مقصود از آن عبارتست از ذكر فاعل حقيقى باران باشد كه خداوند است نه انحصار علم آن براى خداوند سبحان . و اين مسئله كه ساير جملات آيهء مباركه در بارهء علم غيب خداونديست و قرار گرفتن اين آيه كه بيان كنندهء فاعليت مطلقهء خداونديست در ميان آنها خلاف وحدت سياق است ، مردود است به اين كه در آيات قرآن مجيد آن ترتيب خاصى كه در كتابهاى علمى معمولى متداول است در قرآن ملاحظه نمىگردد . زيرا آن ترتيبهاى علمى كه در آثار قلمى مؤلفان مراعات مىشود ، بر مبناى ارتباطات مفاهيم و قضايا از ديدگاه بشرى است كه با وسايل محدود درك ، و با هدف گيريهاى مشخص بوجود مىآيد . و اين محدوديت در اظهار واقعيات از خالق آنها قابل تصور نيست . به عنوان مثال در سورهء قيامت از آيهء 1 تا 15 مربوط به روز قيامت است و پس از آيهء 15 ، خطاب به پيامبر اكرم مىفرمايد : * ( لا تُحَرِّكْ بِه لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِه ) * ( زبانت را براى خواندن قرآن شتابزده تحريك مكن ) . از آيهء 20 خطاب به مردم نموده دنيا پرستى آنان را گوشزد مىفرمايد . همچنين در سورهء البقرة از آيهء 221 تا 241 احكام مربوط به ازدواج و طلاق و مسائل مربوطه آمده است ، در صورتى كه دو آيهء 237 و 238 مربوط به نماز مىباشند .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 153
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٥٣