ترجمهء خطبه صد و بيست و ششم
از سخنان آن حضرت است . در هنگامى فرموده است كه در تقسيم بيت المال بطور مساوى مورد توبيخ قرار گرفتآيا شما به من امر مىكنيد كه در قلمرو زمامدارى خود با ستمكارى پيروز شوم سوگند به خدا هرگز چنين كارى نمىكنم مادامى كه شب و روز پشت سر هم مىآيند و مىروندو مادامى كه ستاره اى بدنبال ستاره اى حركت مىكنداگر مال از آن من بود ، همهء مردم را در تقسيم آن مساوى مىگرفتم ، چه رسد به اين كه مال قطعا مال خدا است . آگاه باشيد ، كه عطاى مال در غير موردش افراط در خرج و اسراف استو اين افراطگرى و اسراف صاحبش را در دنيا بالا مىبرد و در آخرت ساقطش مىنمايدو در ميان مردم عزيز مىدارد و در نزد خدا پست و خوارش مىسازدو هيچ كسى مال خود را در مصرف ناحق و براى كسانى كه شايستگى آن مال را ندارند ، صرف نمىكند ، مگر اين كه خداوند او را از سپاسگزارى همان مردم محروم مىنمايدو محبّت آنان براى كس ديگر بر قرار مىگرددو اگر روزى پايش در حوادث روزگار بلغزد و به كمك آنان نيازمند شود ، همان مردم بدترين دوست و لئيمترين رفيق محسوب مىگردد .