اينست مواسات حقيقى . رسول خدا ( ص ) فرمود : « او على ( ع ) از من است و من از على » . جبرئيل عرض كرد : و من از شما هستم . راوى گفت : مردم صدايى شنيدند كه گفت : شمشيرى نيست مگر ذو الفقار و راد مردى و جوانمردى نيست مگر على عليه السلام .
مورد سيزدهم - على ابن ابي طالب عليه السلام شهسوار هل اتى
تا ببينى هستى است چون از عدم سر برزند
روح مطلق كامكار و شهسوار هل اتى
اگر چه اين بيت صراحت قاطعانه در اين معنى ندارد كه على بن ابي طالب عليه السلام مورد نزول آياتى از سورهء مباركهء هل اتى است ، ولى بر همگان ثابت است كه آياتى از آن كه ذيلا مطرح خواهد گشت در بارهء هيچكس جز امير المؤمنين عليه السلام نازل نشده است و امثال اين گونه جملات تشريفى ( شهسوار هل اتى ) را فقط در بارهء امير المؤمنين و فاطمهء زهراء و امام حسن و امام حسين عليهم السلام جميعا بيان مىكنند .
شيخ ابو على فضل بن الحسن طبرسى مىگويد : « خاص و عام ( شيعه و سنى روايت كردهاند كه آياتى از سورهء هَلْ أَتَى : ( * ( إِنَّ الأَبْرارَ يَشْرَبُونَ ) * . . . تا * ( وَكانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً ) * ) در بارهء على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام و كنيزى كه بنام فضه در نزد آنان بود ، نازل شده است .
اين روايت از ابن عباس و مجاهد و ابو صالح نقل شده و داستان طولانى است ، مختصرش اينست كه امام حسن و امام حسين عليهما السلام بيمار شدند . جد بزرگوارشان رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم و بزرگانى از عرب از آن دو عيادت كردند و گفتند : اى ابا الحسن ، اگر براى اين دو فرزندتان نذرى مىكرديد ( بهتر بود ) امير المؤمنين عليه السلام نذر كردند كه اگر خداوند آن دو را شفا داد ، سه روز را روزه بگيرند و فاطمه عليها السلام و فضه نيز چنين نذر كردند . دو بزرگوار شفا يافتند ،