هماهنگ به فعّاليت بپردازد ، عامل تقويت انديشه نمىتواند مزاحم عامل تقويت وجدان بوده و آن را طرد نمايد . همچنين عامل تنظيم احساسات و عواطف هرگز مزاحم عامل تعقّل و طرد كنندهء آن نمىباشد . عامل نيرو بخش حواسّ و تنظيم آزمايشگاهها براى واقع يابىهاى دقيقتر از طريق حواسّ و فعّاليّتهاى آزمايشگاهى ، نه تنها فعّاليّت كلَّى - سازى و قانونگيرى مغز را مردود نمىسازد ، بلكه خود را بعنوان مقدّمات و وسايل لازم براى استخدام به قانون گيرى آماده مىنمايد تا از اين راه علم و دانش كه بدون قوانين كلَّى مفهومى ندارد ، بوجود بيايد .
به نظر مىرسد كه چنان كه ميان عوامل فوق كه از ديدگاه سطحى در برابر هم قرار مىگيرند ، تضادّ و مزاحمتى وجود ندارد [ زيرا هر يك از آنها براى پيش برد و شكوفان نمودن بعد خاصّى از انسان مىباشد ] هر يك از شخصيّتهاى پيشرو هم با انواع فراوانى كه دارند ، شكوفائى و تكامل بعد يا ابعادى از انسان را به عهده مىگيرند و با يكديگر تضادّ و تزاحمى ندارند . لذا بطور قطع مىتوان گفت :
پندار خصومت و تضادّ ميان انواع شخصيّتهاى سازنده و ساخته شده از ديدگاههاى محدودى است كه انسان را در بعد مورد تمايل خود قالب گيرى ميكنند .
تفسير زير را در بارهء شخصيت سازنده در نظر بگيريد : 1 - بر طرف كنندهء پرده اى از روى واقعيّات كه علم ناميده مىشود . اگر چه اين گونه افراد ممكن است بطور مستقيم ، فعّاليّتى در دگرگون نمودن واقعيّات به سود انسانها انجام ندهند ، امّا مسلَّم است كه آشكار ساختن واقعيّات و باصطلاح ديگر كشف حقايق ، اساسىترين عنصر سازندگى مىباشد .
2 - افرادى كه در دگرگون شدن موقعيّتهاى پست به موقعيّتهاى عالى انسانى چه در قلمرو طبيعت و چه در روابط اجتماعى مىكوشند .
مسلَّم است كه اين دو نوع شخصيّت سازنده داراى اقسام و اشكال گوناگون مىباشند ، و هرگز خصومتى با يكديگر ندارند . مقايسهء اين شخصيّتهاى سازنده با يكديگر و اعتقاد به تساوى و يا برترى بعضى بر بعضى ديگر ، روى اين محور است كه منظور