عبارتست از توضيح و تفسير امتيازات ارزشى يك واقعيّت كه مىتواند راه را براى شناخت هويّت آن واقعيّت هموار نمايد . اين گونه توصيف مخصوصا از آن جهت كه مردم با مفاهيم ارزشى آشنائى بيشتر از جنس و فصل و ديگر اجزاء تشكيل دهندهء واقعيّتها دارند ، مفيد بوده و گاهى تا حدّ ضرورت مىرسد . اين نوع توصيف نيز در نهج البلاغه بطور فراوان ديده مىشود . از آن جمله : يك « بدانيد اين قرآن : 1 - آن كتاب خير خواه و نصيحت كننده است كه هرگز پرده پوشى نمىكند . 2 - آن هدايت كننده است كه هرگز گمراه نمىسازد . 3 - آن داستانگو است كه هرگز دروغ نمىگويد . 4 - هيچ كس با اين كتاب همنشينى نكرد ، مگر اين كه موقع برخاستن يا چيزى بر او افزوده شد ، يا چيزى از او ناقص گشت : افزايش در هدايت نقصان از نابينائى . 5 - براى هيچ كس پس از آشنائى با قرآن احتياج و بينوائى وجود ندارد و براى هيچ كس پيش از درك قرآن بىنيازى تصوّر نمىشود . . . » ( و اعلموا أنّ هذا القرآن هو النّاصح الَّذى لا يغشّ و الهادى الَّذى لا يضلّ ، و المحدّث الَّذي لا يكذب ، و ما جالس هذا القرآن أحد إلَّا قام عنه بزيادة أو نقصان : زيادة فى هدى أو نقصان من عمى و اعلموا أنّه ليس على أحد بعد القرآن من فاقة و لا لأحد قبل القرآن من غنى . . . ) ( 1 ) توصيفات فوق بيان كنندهء هويّت مشخّص محتويات قرآن كه اصول و عقايد و احكام