لمن تزوّد منها و دار موعظة لمن اتّعظ بها ، مسجد أحبّاء اللَّه و مصلَّى ملائكة اللَّه و مهبط وحى اللَّه و متجر أولياء اللَّه ( 1 ) ( دنيا جايگاه صدق و حقيقت است براى كسى كه آن را بجاى آورده است و جايگاه وصول به آرمانها است براى كسى كه آن را بشناسد و جايگاه بىنيازيست براى كسى كه زاد و توشه از آن برداشته است و جايگاه پندگيرى است براى كسى كه اندرز از آن بگيرد . اين دنيا مسجد دوستان خداوندى است و نمازگاه فرشتگان الهى و جايگاه فرود آمدن وحى خداوندى و تجارتخانهء اولياء اللَّه . ) ملاحظه مىشود كه امير المؤمنين ( ع ) رابطهء يك انسان كامل را با اين دنيا رابطهء وسيلهء كمال با كسى كه در صدد وصول به رشد و كمال است معرّفى مىنمايد . و در حقيقت دنيا كه عبارتست از سطوح جهان طبيعت در حال ارتباط با انسانى كه داراى نيروها و ابعاد بسيار سازنده و عامل تكامل است ، واقعيّتى است كه ارزش و عظمت آن وابسته به برداشتى است كه انسان از زندگى خود در اين دنيا دارد . مولوى مىگويد :
امير المؤمنين عليه السّلام جمله اى ديگر در نهج البلاغه ج 2 شمارهء 133 دارد كه هيچ يك از فلاسفه و حكماء جمله اى به اين محتواى با عظمت در بارهء رابطهء انسان با دنيا نگفته است . اين جملهء مختصر چنين است : النّاس فيها رجلان : رجل باع نفسه فيها فأوبقها و رجل ابتاع نفسه فأعتقها ( 2 ) ( مردم در اين دنيا بر دو صنفند : صنف يكم - كسانى هستند كه خود را