آن حضرت در بارهء به سعادت رسانيدن مردم كه موجب مشقّت او شده بود ، در مواردى از قرآن آمده است . از آن جمله : * ( فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ ) * ( 1 ) ( نفست در راه تأسّف و اندوه شديد در بارهء نفهمى و پستى آنان نرود . ) يعنى به اصطلاح امروزى در راه آنان خود كشى مكن . * ( لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ) * ( 2 ) ( شايد تو خود را براى اين كه آنان ايمان نياورند از بين ببرى ) و معلوم است كه حسرت و تأسفى كه تا سر حدّ از بين بردن يك انسان برسد ، عمل فكرى و عضلى او در راه بدست آوردن مقصودى كه براى عدم وصول به آن حسرت و تأسّف مرگزاى مىخورد ، چه اندازه و بچه شدّت خواهد بود . پاسخ اين اعتراض روشن است ، زيرا مسلَّم است كه با وجود دستورات مؤكَّد كه خداوند سبحان در بارهء اعتدال به پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم صادر و او را مأمور به ابلاغ اعتدال به امّتش فرموده است ، محال است كه آن حضرت آن دستورات را ناديده بگيرد . آنچه كه بايد در نظر گرفته شود ، اين است كه خود عقائد و احكام دين مقدّس همانطور كه در منابع آنها مشاهده مىكنيم ، و همانطور كه آيات قرآنى بيان مىنمايد ، بر مبناى اعتدال است . دو گروه آيات قرآنى و روايات اين معنى را اثبات مىكند :

- آياتى به اين مضمون : * ( وَكَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ . . . ) * ( 3 ) ( و بدينسان شما را امّت حدّ وسط قرار داديم تا شهدائى براى مردم باشيد . . . )