صفت سى و چهارم - دارندهء حكم . صفت سى و پنجم - داراى نطق بر حقّ در تمامى دورانها . صفت سى و ششم از وارثان بهشت .
در اين آيات قرآنى مقام توحيد و ملكوتى حضرت ابراهيم خليل عليه السّلام كاملا مطرح مىگردد : هدايت حقيقى از آن خداونديست -
اى عقل مرا كفايت از تو
جستن ز من و هدايت از تو
عقل آبله پاى كوى تاريك
و آنگاه رهى چو موى باريك
توفيق تو گر نه ره نمايد
اين عقده به عقل كى گشايد
زيرا : لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِالله الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ ( حول و قوّه اى جز با اعطاى خداوند بزرگ و با عظمت وجود ندارد . ) * ( إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلكِنَّ الله يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ) * ( قطعا تو نمىتوانى كسى را كه بخواهى هدايت كنى ، بلكه خداوند است كه هركس را بخواهد هدايت مىكند و او به هدايت يافتگان داناتر است ) با اين كه كوشش و تكاپو و تحمّل سختترين آزمايشها كه حضرت ابراهيم عليه السّلام بدانها نائل آمده بود و نتيجهء آنها ، هدايت و لطف خداوندى در بارهء او بود ، با اين حال اين سر دستهء موحّدان و پدر انبياء و رسولان ، همهء آنها را كنار مىگذارد و مىگويد : خداوند است كه مرا هدايت مىكند چنان كه او مرا آفريده است . تعلَّق مستقيم مشيّت خداوندى را بر تمامى شئون حيات و ممات مىبيند و مىگويد : خداوندى كه به من اطعام مىكند و سيرابم مىنمايد و هنگامى كه بيمار ميشوم مرا بهبود مىبخشد ، خداوندى كه مرا مىميراند و سپس زنده مىگرداند . ملاحظه مىشود كه پيشتاز قافلهء توحيد چگونه مستندترين حركات خويشتن را ( مانند خوردن و آشاميدن و غير ذلك ) به خدا نسبت مىدهد و تأثير دخالت مشيّت خداوندى را در همهء شئون هستى گوشزد مىنمايد .
مطلب با اهميّت ديگرى كه در آيات فوق ديده مىشود ، جاودانگى ابلاغ صادقانه مىباشد كه ابراهيم از خداوند متعال مسئلت مىدارد كه ابلاغ صادقانهء او فراگير