تفسير عمومى خطبهء نود و هفتم
2 ، 4 - و لئن أمهل اللَّه الظالم فلن يفوت أخذه و هو له بالمرصاد على مجاز طريقه و بموضع الشّجا من مساغ ريقه ( اگر هم خداوند به ستمكار مهلت بدهد ، گرفتن و كيفر خداوندى از او فوت نمىگردد و خداوند در گذرگاه ستمكار در كمين و در موضع مادّه اى گلوگير در مسير فرو بردن آبدهان است . )
مهلت به ستمكار موجب بيرون رفتن او از حيطهء حكومت و سلطهء الهى نيست
( 1 ) . يكى از زشتترين نادانىهاى بعضى از افراد بشر همين است كه فرقى ميان مهلت ( فاصلهء ما بين عمل ظلم و كيفر آن ) و خروج از حيطهء حكومت و سلطهء خداوندى نمىگذارد و نمىفهمد كه :
از تير آه مظلوم ، ظالم امان نيابد
پيش از نشانه خيزد ، از دل فغان كمان را
هامش
( 1 ) در خطبهء هشتاد و هشتم كه در مجلَّد پانزدهم ترجمه و تفسير شده است ، در اوّلين جمله ، مسألهء مهلت به ستمكاران مطرح شده است .