بالعجز عن تناول ما لم يحيطوا به علما . و سمّى تركهم التّعمّق فيما لم يكلَّفهم البحث عن كنهه رسوخا ، فاقتصر على ذلك و لا تقدّر عظمة اللَّه سبحانه على قدر عقلك فتكون من الهالكين ( اى سؤال كننده ، بنگر و بينديش ، تنها از توصيف خداوندى كه قرآن ترا به آن دلالت كرده است ، پيروى نما و از نور هدايت قرآنى روشنائى بدست بياور و هر چيزى را كه شيطان دانستن آن را به تو تكليف مىنمايد ، از آن چيزهائى كه نه براى تو فريضه اى در قرآن محسوب شده و نه در سنّت پيامبر صلَّى اللَّه - عليه و آله و ائمّهء هدايت كننده اثرى از آن وجود دارد ، تو علم آن را به خداوند سبحان واگذار ، اينست نهايت حقّ خداوندى بر عهدهء تو . و بدانكه انسانهاى راسخ در علم كسانى هستند كه اقرار بهمهء غيبهاى پوشيده آنانرا از تجاوز از سدّها و حدودى كه ميان آنان و حقائق غيبى زده شده ، بى نياز ساخته است .
پس خداوند متعال آنانرا به جهت اعتراف به نادانى خود از وصول به آن چه احاطهء علمى ندارند ، مدح فرموده و چشم پوشيدن و رها ساختن تعمّق در آنچه كه خداوند آنانرا به بحث از حقيقت آن ، تكليف نفرموده ، رسوخ ناميده است . [ اى سؤال كننده ] به همان حدّى كه خداوند تحصيل علم آن را براى تو تجويز فرموده است كفايت بورز و عظمت خداوند سبحان را با موازين عقلى خود اندازهء گيرى مكن . ) امير المؤمنين عليه السّلام در جملات فوق
دو اصل كلَّى مهمّ
را گوشزد فرمودهاند : اصل يكم - محدوديّت معرفت انسانى و نارسائى و وسائل آن در برابر شناخت صفات خداوندى .
اصل دوم - ضرورت رجوع به قرآن براى مسألهء مزبور .
ما در بارهء هر دو اصل بطور اجمال بررسى مىنمائيم :