بود . آزادى به معناى واقعى ، كه اصل اساسى حيات انسانى است و عدالت كه قانون حقيقى روح آدمى است ، حقيقت يا بى و خدمت به حقيقت كه با ارزشترين و با عظمتترين هدف براى ورود به « حيات معقول » است ، آرى ، اين همه ارزشها و عظمتها بدون آن بينائى ، نه قابل دركند و نه قابل پذيرش . پس در حقيقت كسانى كه از شهود خداوندى محرومند ، از رؤيت و شهود همهء ارزشها و حقايق بى بهره مىباشند .
27 ، 28 - ما اختلف عليه دهر فيختلف منه الحال ، و لا كان في مكان فيجوز عليه الانتقال ( نه دهر و زمانى به خداوند سبحان جريان داشته است كه آن جريان حالات مختلفى در خدا ايجاد كند و نه در مكانى جايگزين بوده است كه انتقال براى او از آن مكان ، امكان پذير بوده باشد )
خداوند سبحان فوق هر گونه حركت و امتداد دهرى و قرار در مكان است
اين اجسام طبيعى و مادّه به معناى عامّ آن است كه در مجراى تطاول حركت و دستبرد گرديدنها و حدود و ثغور امتدادها و جايگزينى در مكان و فضا مىباشد ، نه ذات اقدس ربوبى كه آفريننده و فوق همهء آنها است . دريافت اين حقيقت هم بسيار آسان است و هم بسيار دشوار . آسان است براى كسانى كه محدوديّت و زوال اين امور را دريافتهاند و با عقل و فطرت ناب كه توانستهاند از دامهاى پيچيدهء اين امور رها شوند در واقعيّات مىنگرند . و بسيار دشوار است براى كسانى كه هرگز سر از نمودها و سطوح جهان طبيعت و تخيّلات و اوهام خود ، بالا نمىبرند كه بتوانند از عقل و فطرت ناب براى درك حقيقت مزبور برخوردار گردند . مىتوان گفت كه حقائقى در ديدگاه بشر قرار دارد كه او را به درك عظمت