« ا ، ب ، ت ، ث » الف آلاء اللَّه ( نعمتهاى خداوندى . باء بهجت خداوندى و باقى و بديع السّماوات و الارض ( ابداع كنندهء آسمانها و زمين ) تاء تمام شدن امر بوسيلهء قائم آل محمّد عليهم السّلام . ثاء ثوابى كه مردم با ايمان براى اعمال صالحهء خود دريافت خواهند كرد . « ج ، ح ، خ » جيم جلال و جمال خداوندى و حاء رمز حلم و حيات و حقّ مطلق بودن او و خاء خمول ( ركود و سقوط ) ذكر معصيت كاران در نزد خداوند عزّ و جلّ مىباشد .
« د ، ذ » دال عبارتست از دين خداوندى كه براى بندگانش پسنديده است ذال رمز ذو الجلال و الإكرام است ، « ر ، ز » را رمزى از رؤف و رحيم و زاء از زلزلهء روز قيامت است . « س ، ش » سين رمزى از سناء اللَّه ( نور خداوندى ) و سرمديّت او است ، شين از شاء اللَّه ما شاء ( مىخواهد آنچه را كه مورد مشيّت خود قرار مىدهد و اراده مىكند ، آنچه را كه بخواهد و شما نمىتوانيد مشيّت داشته باشيد ، مگر اين كه مشيّت خداوندى تحقّق پيدا كند .
« ص ، ض » صاد رمزى از صادق الوعد بودن خدا در وادار ساختن مردم براى ورود به صراط و باز داشتن ستمكاران در كمينگاهى كه خدا دارد . و ضاد رمزى از ضلالت كسى است كه با محمّد و آل محمّد صلوات اللَّه عليهم مخالفت نمايد .
« ط ، ظ » طاء ، رمزى از شايستگى مردم با ايمان به ورود بعالم اعلاى خير و كمال و سرنوشت نهايى زيبا . ظاء عبارتست از حسن ظنّ مردم با ايمان به خدا و سوء ظنّ مردم كافر به آن مقام ربوبى .
« ع ، غ » عين رمزى از عالم ( دانا ) و غين از غنىّ مطلق كه براى او نياز به هيچ وجه جايز نيست .
« ف ، ق » فاء رمزى از شكافندهء دانه و هسته و فوجى از افواج آتش ، و قاف از قرآن است كه جمع كردن و در معرض قرائت قرار دادنش بر عهدهء خدا است .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 247
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٢٤٧