وَ هُوَ الَّذِى يُصَلِّى عَلَيْكُمْ وَمَلآئِكَتُه لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوِر ( 1 ) ( و آن خدائى است كه بر شما دورد و رحمت مىفرستد و فرشتگانش [ نيز بر شما درود و رحمت مىفرستند ] ، تا شما را از ظلمات خارج ساخته و به عالم نور وارد نمايد ) . أَ وَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاه وَجَعَلْنَا لَه نُورًا يَمْشِى بِه فِى النَّاسِ ( 2 ) . ( آيا آن كسى كه مرده بود و ما او را احياء كرديم و براى او نورى قرار داديم كه بروشنائى آن در ميان مردم راه مىرود . . . ) چنين بر مىآيد ارتباط انسانها با نور خداوندى بر دو قسم است : 1 - ارتباط عامّ . 2 - ارتباط خاصّ . ارتباط عامّ مشاهدهء نور خداوندى در موجوديّت انسان و جهان است كه هر كسى كه از حسّ و عقل معتدل برخوردار باشد ، با درجات مختلف آن را مىتواند درك كند . ارتباط خاصّ فقط از آن كسانى است كه بمقام والاى تقوى نائل گشته و به جهت تخلَّق به اخلاق اللَّه مطابق آيات فوق ، شايستهء تابش نور خاصّ الهى بر جان و روان و مغزش گشته است . آدمى بوسيلهء اين نور الهى كه شايستگى آن را با تكاپو و مسابقه در خيرات و كمالات بدست آورده است ، عالم وجود را درخشانتر و نورانىتر از ديگران مىبيند و جهان طبيعت مانند همان شيشهء صيقلى ، ما فوق خود را در ديدگاه او قرار مىدهد .