يعنى آن انسانى كه پس از تلاش در بدست آوردن شناسائى كار و پس از تفكَّرات لازم و صرف انرژىهاى عضلانى ، توكَّل بر خدا نموده و اقدام به كار كرده است ، موفّقيّت در آن كار را بدون ما شاء اللَّه لا حول و لا قوّة إلَّا باللَّه ( آنچه كه خدا خواسته است و حركت و قوّه اى جز با عنايت خداوندى وجود ندارد ) تفسير و توجيه نمىنمايد . آيا توكَّل به اين معنى آموزنده ترين فعّاليّت روانى نيست اكنون مىپردازيم بآيات مربوط به توكَّل كه با مطالعهء دقيق و توضيح آن آيات و چهار مسأله اى كه در مختصّات توكَّل گفتيم ، از خطا در توكَّل و ناتوانى از برخوردارى از اين پديدهء روحى بسيار عالى بر كنار مىگرديم : 1 - بعضى از آيات اشاره به آن قدرت و مقاومتى مىنمايد كه در برابر كار شكنىها و عوامل مزاحم « حيات معقول » پيش مىآيد مانند : * ( فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ الله لا إِله إِلَّا هُوَ عَلَيْه تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ) * ( 1 ) ( اگر اى پيامبر ما ، از تو روى گردان شدند ، بگو خداوند براى من كفايت مىكند ، معبودى جز او وجود ندارد و من توكَّل بر او نموده‌ام و او است خداى عرش عظيم ) در اين آيهء مباركه خداوند متعال توكَّل را مانع احساس ضعف به جهت روى گردان شدن افراد نادان و خود كامهء جامعه از پيشواى الهى معرّفى مىكند يعنى اى پيامبر ما ، [ و اى هر كس كه با نيّت پاك مىخواهى در اين دنيا قدم بردارى ]