براى او آشكار مىسازد . آن انسان عارف كه امير المؤمنين ( ع ) توصيف مىنمايد ، بالاتر از آن است كه دشواريها و سختىهاى زندگى روح او را بفرسايد و ناتوانش بسازد . او با احساس وابستگى به قدرت مطلقهء خداوندى ، خود را توانا مىيابد و براى ورود به سختىها در ميدان مسابقه در خيرات و كمالات ، حتّى به مقدار توانائى فعلى خود ، قناعت نمىورزد ، بلكه با كمال اشتياق مىكوشد كه بر قدرت خود بيفزايد و بر مشكلات فائق آيد . چرا مرد عارف خود را توانا نبيند ، با اين كه بمقام نفس مطمئنّه رسيده است - * ( أَلا بِذِكْرِ الله تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ) * ( 1 ) 12 ، 13 - نظر فأبصر و ذكر فاستكثر [ در عوامل عبرت و جلوهء حكمت هستى ] ( نگريست و بمقام بينائى رسيد . به ياد خدا افتاد و به ذكر فراوان پرداخت ) .
نگاه بر زندگى و هستى براى تحصيل بينائى نه عبور چشم از آنها با لمس كورانه
آن نور هدايت كه در دل سالك سبيل حقّ برافروخته شده است ، اختيار همهء حواسّ را بدست گرفته ، چنان كه گوش را از وارد شدن هر صدا و سخنى جز نغمهء الهى و سخن حقّ باز مىدارد ، ذائقه را از چشيدن طعم هر گونه حرامى ممنوع مىسازد ، چشم را نيز از لمس كردن نمودهاى واقعيّات هستى كه مانند دست ماليدن كوران بر سطح اجسام است ، جلوگيرى مىنمايد . نگاه عارف ربّانى در حقيقت پيش از آنكه با نور فيزيكى براى ديدن نمودهاى هستى ارتباط برقرار كند ، با نور هدايت درونى اشباع مىشود و بوسيلهء همان نور نخست
هامش
( 1 ) . الرّعد آيهء 28 .