ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 244

* ( الله وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ) * ( 1 ) براى استقامت دلها در ايمان از خدا يارى بجوئيم و او دلهاى ما را نورانى و با استقامت خواهد كرد . * ( رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ) * ( 2 ) ( پروردگارا ، دلهاى ما را پس از آنكه هدايت فرمودى ملغزان و از فيض ربّانى خود براى ما رحمتى عنايت فرما ، قطعا توئى بخشاينده ) . بيست و سه - توكَّل به خداوند متعال پس از هر گونه سعى و تلاش طبيعى منطقى و همچنين با هر گونه سعى و كوشش كه بزرگترين عامل آرامش و اطمينان است [ خواه سعى و تلاش به نتيجهء مورد انتظار برسد و خواه نرسد ] * ( وَعَلَى الله فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ) * ( 3 ) ( و بر خدا توكَّل كنند مردم با ايمان ) . بيست و چهارم - خداوند متعال نمىخواهد هيچ كسى به نفس خود ستم كند . * ( إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ قالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قالُوا أَ لَمْ تَكُنْ أَرْضُ الله واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فِيها فَأُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَساءَتْ مَصِيراً ) * ( 4 ) در اين آيه بيشتر دقّت شود ، زيرا از اين آيه به خوبى روشن مىشود كه نفس آدمى مانند امانت الهى است ، نفس آدمى كه قابل اعتلاء و ترقّى به عالم ملكوت است ، داراى آن بعد الهى است كه ضايع كردن آن و ستم بر نفس ضدّ مشيّت خداوندى است ، به همين جهت خداوند براى كسانى كه ستم بر خويشتن