ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 219

أجلّ مبتهج بشىء هو الأوّل لذاته لأنّه أشدّ الأشياء إدراكا لأشدّ الأشياء كمالا الَّذى هو برىء عن طبيعة الإمكان و العدم و هما منبعا الشّرّ و لا شاغل له عنه ( 1 ) . با عظمتترين موجودى كه ابتهاج به حقيقتى دارد ، خداوند است كه ذاتا اوّل است ، ( يا با عظمتترين موجودى كه به حقيقتى ابتهاج دارد ، خداوند است كه به ذات خود ابتهاج دارد . ) زيرا اوست كه داراى عاليترين ادراك به عاليترين كمال است ، كمالى كه از طبيعت امكان و عدم كه دو منبع شرّند ، منزّه و مبرّا است و هيچ عاملى كه آن ذات اقدس را از اين درك باز دارد وجود ندارد . آن گاه ابن سينا به تعريف و توصيف عشق حقيقى پرداخته مىگويد : و العشق الحقيقىّ هو الابتهاج بتصوّر حضرة ذات ما ( 2 ) و عشق حقيقى عبارت است از ابتهاج به تصوّر دريافت يك ذات سپس مىگويد : و الأوّل عاشق لذاته من ذاته عشق من غيره أو لم يعشق ( 3 ) و خداوند متعال از ذات خود بذات خود عاشق است ، خواه از طرف ديگر موجودات معشوق بوده باشد يا نه . اين مطلب در بيت زير منعكس است :