ميل و رغبت مردم بر اينست كه در اين دنيا زندگى خوشايند و مقرون به لذّت داشته باشند و هرگز در حوادث بزرگ از پاى در نيايند و گناهانى را كه مرتكب ميشوند ، بهر طريقى كه ممكن است تفسير و توجيهش كنند و اهمّيّت آنها را ناديده بگيرند و در آن هنگام كه نتوانستند از عهدهء تفسير و توجيه آنها برآيند ، به ياد رحمت و عنايت ربّانى بيفتند . البتّه روحيّهء خوش بينى و مخصوصا اميد به الطاف و عنايات الهى بسيار مطلوب است و آيات و روايات وارده در بارهء هر دو موضوع فراوان است و نيازى به ذكر و تفصيل آنها در اين مبحث نيست ، ولى آنچه كه مهمّ است اينست كه رحمت و لطف خداوندى براى بازسازى خرابىهائى است كه آدمى در شخصيّت خود بوجود آورده است . اگر گناهانى كبيره را مرتكب شود و يا گناهانى را اگر چه كوچك ( صغيره ) باشند ، با بىاعتنائى به خدائى كه معصيت او را انجام مىدهد ، مرتكب شود مصالحى در ساختمان شخصيّت آدمى نمىماند تا قابل بازسازى بوده باشد مانند شرك و تجرّى بمقام شامخ ربوبى و قتل نفس بىعلَّت و غير ذلك . و آنگهى ، آيات و روايات بسيار فراوانى وجود دارند كه نتائج اعمال زشت و گناهان را مانند معلولهائى كه دنبال علل خود بطور ضرورى بوجود مىآيند ، گوشزد مىكنند ، مانند * ( فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَه وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَه ) * ( 1 ) ( هر كس به مقدار وزن ذرّه اى كار خير انجام بدهد آن را خواهد ديد و هر كس كه به مقدار وزن يك ذرّه كار شرّ و ناشايست انجام بدهد آن را خواهد ديد . ) با نظر به مجموع منابع اسلامى ، آنچه كه بعنوان اصل اساسى مىتواند پذيرفته شود اينست كه رحمت و الطاف خفيّه و جليّهء پروردگارى همهء هستى