123 ، 126 - فاتّقوا الله عباد الله ، جهة ما خلقكم له و احذروا كنه ما حذّركم من نفسه و استحقّوا منه ما أعدّلكم بالتّنجّز لصدق ميعاده و الحذر من هول معاده ( پس اى بندگان خدا ، براى خدا تقوى بورزيد در مسير آن هدفى كه شما را براى آن آفريده است و بر طبق همان تحذير در بارهء خود كه شما را به آن متوجّه ساخته است ، از او در حذر باشيد ، و براى ايفاى وعده اى كه خداوند سبحان بشما داده است . شايستگى كسب كنيد . و براى پيش آمدن رعب و هول روزى كه [ با مشاهدهء اعمال خود و نتائج آنها ] در وعده گاه خداوندى قرار خواهيد گرفت ، برحذر باشيد ) .
براى وصول به آن هدفى كه غرض و غايت زندگى است ، تقوى ضرورت دارد
خواه بدانى و خواه ندانى ، بخواهى يا نخواهى ، اهمّيّت بدهى يا بى اهمّيّت تلقّى كنى ، در هر حال كه مىخواهى باش ، ولى اين حقيقت را بدان كه -
تا مايهء طبعها سرشتند
ما را ورقى دگر نوشتند
كار من و تو بدين درازى
كوتاه كنم كه نيست بازى
يا قلمى بدست بگير و خطَّ بطلان بر هستى خود زن و بگو كه من نيستم و يا اين هستى را رهسپار هدفى بالاتر از خور و خواب و خشم و شهوت و طرب و عيش و عشرت بدان . اين گفتهء كسى جز ذات پاك تو نيست ، زيرا خودت اين غوغا و فغان درونى را مىبينى و مىشنوى اگر چه در مرگبارترين خموشى و سكوت بوده باشى :
در اندرون من خسته دل ندانم چيست
كه من خموشم و او در فغان و در غوغا است
حافظ