ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 348

17 - تراه قريبا أمله ، قليلا زلله ( 1 ) ( انسان متّقى را خواهى ديد كه آرزويش نزديك و لغزشش اندك است ) 18 - الدّهر يخلق الأبدان و يجدّد الآمال ( 2 ) ( گذشت روزگار بدنها را كهنه و آرزوها را تجديد مىنمايد ) 19 - و تصافيتم على حبّ الآمال ( 3 ) . ( اجتماع بر محبّت آرزوها نموديد ) 20 - أرهقتهم المنايا دون الآمال ( 4 ) ( مرگهاى آنان ( گذشتگان ) پيش از آنكه به آرزوهاى خود برسند شتابان بر سرشان تاختن گرفتند ) 21 - و تحلَّت بالأمال و تزيّنت بالغرور ( 5 ) ( و دنيا خود را [ براى مردم ساده انديش و هوى پرست ] بياراست و براى فريفتن آنان خود را مزيّن نمود ) 22 - قد غاب عن قلوبكم ذكر الآجال ، و حضرتكم كواذب الآمال ( 6 ) ( ناپديد شده است از دلهايتان ذكر اجلها و حاضر شده است در دلهايتان آرزوهاى دروغين . ) 23 - و إنّما هلك من كان قبلكم به طول آمالهم و تغيّب آجالهم ( 7 ) ( و جز اين نيست كه آنان كه پيش از شما در اين دنيا زندگى كرده‌اند ، به جهت آرزوهاى دور و دراز و ناپديد كردن پايان زندگى براى خويشتن هلاك گشتند )