ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 347

( اى مردم ، زهد همان كوتاه كردن آرزو و شكر در موقع متنعّم شدن به نعمتها و پرهيز شديد از محرّمات است ) . 11 - و اعلم يقينا أنّك لن تبلغ أملك ( 1 ) . ( فرزندم ، يقينا بدان كه تو به آرزويت نخواهى رسيد ) . 12 - لا تكن ممّن يرجو الأخرة به غير العمل و يرجّى التّوبة به طول الأمل ( 2 ) . ( مباش از آن كسانى كه آخرت را بدون عمل آرزو مىكند و به آن اميد مىدارد و به جهت طول آرزو توبه را بتأخير مىاندازد . ) 13 - لو رأى العبد الأجل و مصيره لأبغض الأمل و غروره ( 3 ) . ( اگر بنده پايان زندگى و سرنوشت نهائى خود را مىديد ، آرزو را دشمن مىداشت ) . 14 - فعيشك قصير ، و خطرك يسير و أملك حقير ( 4 ) . ( اى دنيا عيش تو كوتاه و خطر تو ناچيز و آرزو در بارهء تو محقّر است ) . 15 - فاتّقى عبد ربّه ، نصح نفسه ، و قدّم توبته و غلب شهوته ، فإنّ أجله مستور عنه و أمله خادع له ( 5 ) . ( آن بنده براى خدايش تقوى ورزيد كه خيرخواه خويشتن شد و توبه اش را پيش انداخت و به شهوتش غلبه كرد ، زيرا پايان زندگى او پوشيده و آرزويش فريبندهء او است ) . 16 - من جرى فى عنان أمله عثر بأجله ( 6 ) ( هر كس كه خود را به اختيار آرزويش سپرد ، با پايان زندگيش بلغزش مىافتد [ يا نتيجهء لغزشش را با پايان رسيدن اجلش خواهد ديد ]