45 - و المغبون من غبن نفسه ( زيانكار كسى است كه زيان بر خود بياورد ) هر زيانى كه داراى اهمّيّتى است و بايد آن را جبران نمود ، مادامى كه روح متضّرر نشده باشد و زيان وارد شده روح را مختلّ نساخته باشد ، قابل جبران خواهد بود و از اين جهت جاى نگرانى نيست ، امّا اگر خسارت و زيان بر روح وارد شود ، هيچ زيانى اگر چه ناچيز هم بوده باشد ، قابل جبران و ترميم نخواهد بود ، مگر اين كه نخست خود روح از آن خسارت و مغبونيّت نجات پيدا كند در يك شعر ساده ، تشبيه اين مسئله چنين آمده است :
هر چه بگندد نمكش مىزنند
واى به روزى كه بگندد نمك
46 - و المغبوط من سلم له دينه ( شايستهء غبطه كسى است كه دين او براى او سالم باشد ) .
3 - آرزوى وصول بمقام آن كسى شايسته است كه دين او براى او سالم بوده باشد .
در اين دنيا به جهت اختلافى كه مردم در داشتن و فقدان امتيازات مادّى و معنوى دارند ، گروهى مورد غبطه و گروهى ديگر غبطه مىخورند . معناى غبطه خوردن آرزوى شديد به داشتن امتيازيست كه نصيب ديگرى گشته است . و اين معنى غير از حسد و رشك است كه آرزوى سلب شدن امتياز از ديگران مىباشد . مباحث مربوط به حسد در تفسير خطبههاى آينده طرح خواهد شد انشاء اللَّه . تفاوت مهمّى ميان غبطه و حسد وجود دارد و غبطه بيك معنى يك فعّاليّت درونى سازنده اى است كه بدون تزاحم و يا نيّت تزاحم و اخلال بر موجوديّت ممتاز ديگران ، مىتواند مورد بهره بردارى قرار بگيرد .
امير المؤمنين ( ع ) مىفرمايد : هيچ يك از امتيازات دنيوى كه در همين دنيا سر بر مىكشند و در همين دنيا از بين مىروند ، قابل غبطه خوردن نمىباشند ، زيرا -