مرتكب عمل بد نمىشوند . معناى ديگرى براى قصد و حدّ وسط در قرآن وجود دارد كه صفت خود دين الهى است كه به معناى عاليترين وسيلهء كمال و تقرّب به خداوند متعال مىباشد . چنان كه در آيهء 143 از سورهء البقرة آمده است : * ( وَكَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ ) * ( و بدين ترتيب شما را امّت وسط قرار داديم تا عقائد و رفتار شما الگو و معيار همهء انسانها در انسانها بوده باشد ) .
و در آيهء 19 سورهء النّحل : * ( وَعَلَى الله قَصْدُ السَّبِيلِ ) * ( و اعتدال در راه ، مبناى مشيّت خداوندى است ) .
و در سورهء الحديد آيهء 25 : * ( لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَأَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَالْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ) * ( ما رسولان خود را با دلائل روشن فرستاديم و كتاب و ميزان را با آنها نازل نموديم تا مردم به قسط قيام نمايند . ) لذا مىتوان گفت : با نظر به مجموع آيات قرآنى كلمات قصد و قسط و وسط و عدل هنگامى كه از خواصّ دين منظور شده باشند به معناى عاليترين وسيلهء كمال و تقرّب ببارگاه ربوبى مىباشند و اگر به رفتار انسانها نسبت داده شوند ، رفتار مطابق متن قانون دين مىباشد اعمّ از اين كه اين رفتار در حدّ اعلاى تقوى و عرفان الهى باشد كه « سبقت بر خيرات » ، « السّابقون » ناميده مىشود و يا فقط رفتار رسمى مطابق متن قانون دين خداوندى باشد بدون انحراف از آن . بنا بر اين ، مشكلى از اين جهت وجود ندارد كه اگر دين الهى عاليترين و منحصرترين وسيلهء كمال و تقرّب ببارگاه خداوندى است ، چرا سبقت بر خيرات فوق متن قانونى دين است كه قصد السّبيل و امّت وسط از آن
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 129
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٢٩