و او در ظلمتى از جهل به اين كه از او چه مىخواهند ، شب و روز را پشت سر هم در مىنوردد و بعبارت صحيحتر شب و روز زندگى كودكانهء او را در مىنوردد . تا دوران جوانى فرا رسد كه انسان در اين دوران معمولا مىتواند ، ولى نمىداند ، و هنگامى كه دوران دانستنش فرا رسيد ، توانستنش رو به زوال و فنا رفته است . اينست آغاز ورود به صحنهء حيات طبيعى محض در رويهء محسوس عالم طبيعت . 2 - پايان ارتباط حيات طبيعى با رويهء محسوس عالم طبيعت ، فنا و زوال است ، زيرا : * ( كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ ) * ( 1 ) ( هر نفسى شربت مرگ را خواهد چشيد و سپس به سوى ما رجوع خواهيد كرد ) .