ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 55

3 - * ( لا يَمْلِكُونَ لأَنْفُسِهِمْ نَفْعاً وَلا ضَرًّا ) * ( 1 ) ( براى خود نه منفعتى را مالكند و نه ضررى را ) در آيهء شمارهء يكم جملهء استثنائيه اى وجود دارد كه مىگويد : « مگر اين كه خدا بخواهد » اشاره به همان عنايت و لطف إلهى است كه در آيات مربوط به عزت نيز ديديم كه خداوند كسى را كه بخواهد عزت مىدهد ، مانند مردم با ايمان . البته اين نكته را بايد بخاطر داشته باشيم كه اين آيات به پديدهء مالكيت حقوقى كه از رابطهء اختصاص ناشى مىشود ، مربوط نيست ، بلكه مقصود از نفى مالكيت در اين آيات از غير خدا و اثبات آن براى خدا ، مالكيت حقيقى از ديدگاه آفرينش وجودى و بقاى آن در هر شأنى از شئون وجودى است كه فقط از آن خداوند ذوالجلال است . چنان كه از اين دو آيه برمىآيد : 4 - * ( قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ ) * ( 2 ) ( بگو : پروردگارا ، اى مالك ملك هستى ) . 5 - * ( أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ الله لَه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * ( 3 ) ( آيا ندانسته اى كه ملك آسمانها و زمين از آن اوست ) . 6 - * ( لِلَّه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَما فِيهِنَّ وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) * ( 4 ) ( از آن خدا است ملك آسمانها و زمين و آنچه كه در آنها است و او بر همه .