ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 157

اداره مىكردند پيامبر اعظم چنان مبارزه اى با آن اباطيل و گمراهىها شروع مىكند كه نه تنها ساعتى نمىآرامد ، بلكه خداوند متعال او را از شدت فرو رفتن در آن همه مصائب و مشقتها باز مىدارد - * ( طه . ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى ) * ( 1 ) . ( ما قرآن را بر تو نفرستاديم كه خود را به مشقت بيندازى ) . * ( فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ ) * ( 2 ) . ( جانت براى حسرت از تباهى و كفر آنان ، ( نرود ) مضطرب نگردد ) . * ( إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلكِنَّ الله يَهْدِي مَنْ يَشاءُ ) * ( 3 ) . ( تو نمىتوانى هر كس را كه بخواهى هدايت كنى ، بلكه فقط خدا است كه هر كس را بخواهد هدايت مىكند ) . 7 - پيش برندهء رسالت با كمال قدرت ، همانطور كه امانت رسالت را پذيرفته بود - سنگينى بار رسالت عظمى و بجا آوردن آن بدون كمترين دخالت دادن هوى و هوس و بدون اندك مسامحه و اعتذار ، چنان نيست كه بتوان با كلمات معمولى از عهدهء توضيح آن برآمد . اگر عظمت امانتى را درك كنيم كه خداوند بر آسمانها و زمين و كوه‌ها عرضه فرمود و همهء آنها را از پذيرش آن امانت امتناع كردند و انسان با كمال بىاعتنائى به عظمت آن ، خود را آمادهء تحمل چنان امانتى معرفى كرد و سپس از عهدهء آن برنيامد ( 1 ) مىتوانيم تا حدودى سنگينى و عظمت فوق تصور بار رسالت عظمى را كه پيامبر اكرم ( ص ) پذيرفته