تفسير عمومى خطبهء شصت و نهم
1 ، 2 ، 3 ، 4 - كم أداريكم كما تدارى البكار العمدة و الثّياب المتداعية كلَّما حيصت من جانب تهتّكت من آخر ( اى مردم سست عنصر ، چقدر و تا كى با شما مدارا كنم ، آن چنان كه با شترهائى كه كوهان آنان كوفته شده است ، مدارا مىشود و آن چنان كه با لباسهاى كهنه و پوسيده رفتار مىشود كه از هر طرف دوخته شود ، از طرف ديگر دريده گردد ) .
چكنم با شما اگر با سختگيرى قدرت و كيفرهاى رنجآور با شما مدارا كنم ، استعدادهاى با ارزش و با عظمتتان تباه خواهد گشت . و ناتوانىهايتان دردها بر دردهايم خواهد افزود . اگر رهايتان سازم و خود را از شما كنار بگيرم ، در زباله دان حيوانيت غوطه ور خواهيد گشت . دست به اصلاح يكى از تباهىهاى شما مىزنم ، بعد ديگرى از شما مختل مىگردد و يا پاسخى هماهنگ نمىدهد در آن هنگام كه شخصيت آدمى وحدت و استقامت خود را در حيات مادى يا معنوى از دست داد ، مشمول تشبيه بسيار زيبا و عالى است كه