ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 51

بنا بر محتواى بعضى روايات از اهل بيت عصمت و طهارت ، كوفه ، شهريست با ارزش و داراى فضيلت . بنا به نقل ابن ابى الحديد از امير المؤمنين ( ع ) ، آن حضرت فرموده است : روز قيامت از پشت كوفه ( كه نجف ناميده مىشود ) هفتاد هزار انسان محشور مىشود كه صورت آنان مانند ماه است ( 1 ) . باز فرموده است : كوفه شهر ما ، محل ما و جايگاه شيعهء ما است ( 2 ) و از امام صادق ( ع ) اين دعا در بارهء كوفه نقل شده است : اللَّهمّ ارم من رماها و عاد من عاداها ( پروردگارا ، هر كس كه كوفه را نشانه اى براى تخريب قرار بدهد ، او را نشانهء نابودى قرار بده و هر كس آن را دشمن بدارد ، او را دشمن بدار ) . و امير المؤمنين فرموده است : اين كوفه خاكى است كه ما را دوست مىدارد و ما هم آن را دوست مىداريم ( 3 ) . تواريخ مربوط به كوفه حوادث و وقايع بسيار فراوانى را در بارهء اين شهر نوشته‌اند و همچنين سقوط و متلاشى شدن جباران و خود كامكان زيادى را كه به اين شهر مسلط گشته و بيدادگرى به راه انداخته‌اند ، ثبت كرده‌اند . از آن جمله بنا به نقل منهاج البراعة در ج 4 ص 266 و 267 از شرح ابو الحسن كيدرى اشخاص زير بر كوفه مسلط و پايان كارشان به پستى و ذلت كشيده است : 1 - زياد پدر عبيد اللَّه بن زياد ، مردم را در مسجد كوفه جمع كرده و به آنان دستور داد كه على ( ع ) را لعن كنند ، و موقعى كه زياد مىخواست به مسجد حركت كند ، به بيمارى فلج مبتلا شد در شكمش مار ( كرمهاى كشنده ) توليد شد و مرد . 2 - عمر بن هبيره كه با بيمارى برص مرد .