همهء جريانات و پديده‌هاى جهان هستى از كون به فساد يا از فساد به كون ، همه و همه جلوه هائى از مشيت ربانى است كه حتى يك ذره از آنها بدون قانونى كه خواستهء خداونديست بوجود نمىآيد و رهسپار نيستى نمىگردد ، با اين حال هم در آيات قرآنى و هم در ديگر منابع اسلامى مانند نهج البلاغه تأكيد فراوانى بر پيروى زندگى و مرگ از قانون الهى شده است . احتمال قوى مىرود كه علت اين تأكيد و تصريح فراوان به اين كه خالق زندگى و مرگ خدا است و خداوند نگهبانانى براى حيات انسانها گماشته است : * ( إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْها حافِظٌ ) * ( 1 ) ( هيچ نفسى نيست مگر اين كه براى آن نگهبانى وجود دارد ) . براى رد و منفى ساختن پندارهاى نابجائى است كه مردم ناآگاه در بارهء زندگى و مرگ دارند و گمان مىكنند در بارهء زندگى و مرگ