ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 212

( 1 ) ( دواى دردهاى تو از خود تست و نمىفهمى و درد تو هم از خود تست و آن را نمىبينى ) به اين نتيجهء فوق العاده با اهميت مىرسيم كه اخلاص به معناى حقيقى آن چنان صفا و روشنائى درونى مىآورد كه آدمى هرگونه درد و نقص خود را به خوبى مىفهمد و آن درد و نقص را بر خويشتن نمىپوشاند و در نتيجه دواى آن را هم كه خدا در درونش به وديعت نهاده است ، در مىيابد و درد خود را درمان و معالجه مىنمايد . اگر امروزه مىبينيم كه اختلالات و انحرافات و بيماريهاى روانى گوناگون اغلب جوامع بشرى را فرا گرفته است كه شايعترين آنها بيمارى « از خود بيگانگى » است ، يك پديدهء جبرى است كه معلول ناآگاهى مردم از دردها و دواهاى درونى خودشان مىباشد و اين كه مىبينيم اين بيمارى رنج و تلخى ندارد و هيچ يك از مبتلايان به اين بيمارى ناله و شيون نمىكنند براى عموميت آنست كه از قديم گفته‌اند : البليّة أذا عمّت طابت ( هنگامى كه بلا و مصيبت عمومى شد خوشايند مىشود يا مورد رضايت قرار مىگيرد ) تا آنجا كه بيمارى و گرفتارى جزئى از طبيعت معمولى بشر محسوب مىگردد . اريكفروم جمله اى بسيار عالى در اين مورد دارد . او مىگويد : « روانشناسان از خود بيگانه شخص از خود بيگانه را سالم مىدانند » ( 2 ) فروم مىگويد : « آنچه ولز در بارهء روانشناسان و جراحان به طرز زيبائى در كتاب شهر كوران آورده ، در بارهء عدهء زيادى از روانشناسان فرهنگ ما صادق است : مرد جوانى بين قبيله اى كه تمام