ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 34

عليهم أجمعين فى تمامه و كماله فلينظر الى وجه على بن ابي طالب ( ع ) ( 1 ) ( هركس بخواهد بنگرد به صورت آدم در علمش ، و به صورت نوح در تقوايش ، و به صورت ابراهيم خليل در حلم و بردباريش ، و به صورت موسى در هيبتش ، و به صورت عيسى در عبادتش ، و به صورت محمد ( صلوات اللَّه عليهم أجمعين ) در تمام و كمالش ، بنگرد به صورت على بن ابي طالب ( ع ) . مسئلهء پنجم - « على هم مردى سلحشور و هم شاعر و تمام صفات اولياء اللَّه در وجودش جمع بود » اما نسبت شاعر بودن به على بن ابي طالب ( ع ) بانظر به مفهوم متداول شعر ، عارى از حقيقت است . آنچه كه ديده مىشود اينست كه آن حضرت در سخنان خود در نهج البلاغه به ابياتى از اشعار ديگران استشهاد كرده است و ديوانى به او نسبت داده شده است كه صحت آن به هيچ وجه اثبات نشده است ، اگر چه در اشعار آن ديوان مضامين انسانى خوبى وجود دارد و او قضاوتى ميان شعراء نيز فرموده است كه در آينده مورد تفسير واقع خواهد شد . وفادارى و پاى بندى او به دين اسلام كه مورد تصريح پطروشفسكى است ، تقيد او را به قرآن در حد اعلا ثابت مىنمايد و مىدانيم كه قرآن شعر و شاعرى خيالبافانه و پريدن در فضاى مفاهيم خلاف واقع و حقيقت را توبيخ شديد كرده است : * ( وَالشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ . أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ . وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ . إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَذَكَرُوا الله كَثِيراً ) * ( 2 ) ( شعراء كسانى هستند كه گمراه شدگان از آنان پيروى ميكنند ، مگر نديده اى كه آنان در هر وادى بطور حيران مىگردند . و آنان مىگويند آن چيزى را كه عمل نمىكنند . مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام مىدهند و خدا را بطور فراوان به ياد مىآورند ) . اين بود معناى خيرخواهى كه اولين حق اجتماع اسلامى بر زمامدار است