ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 131

بكم و أنتم دائى كناقش الشّوكة بالشّوكة و هو يعلم انّ ضلعها معها ( 1 ) ( بدانيد ، سوگند به خدا ، هنگامى كه شما را به چيزى دستور مىدهم ، شما را به آنچه كه اكراه داريد و خداوند خير را در آن قرار داده است ، وادار ميكنم ، اگر در انجام دادن دستور من استقامت ورزيديد ، شما را هدايت مىنمايم و اگر منحرف شديد ، تعديلتان ميكنم و اگر امتناع ورزيديد ، مطابق رفتارى كه پيش گرفته‌ايد ، با شما عمل خواهم كرد [ يا شما را رها كرده بوسيلهء مسلمانان ديگر جوامع تدارك خواهم نمود ] ولى بوسيلهء چه كسى و به چه كسى مىخواهم دردهاى جامعه را بوسيلهء شما درمان كنم ، درد من شمائيد ، مانند كسى كه خار را بوسيلهء خار بيرون بياورد ( با اين كه ميداند هر دو خار مثل همديگرند ) . به دستورات من عمل كنيد ، از مشقت تكليف كه خير مادى و معنوى شما در آنست ، فرار نكنيد . هر دوائى تلخ و ناگوار است . هيهات چگونه مىتوانم انحراف و بدبختىهاى جامعه را بوسيلهء شما بر طرف كنم ، در حالى كه شما خود وسيلهء انحراف و بدبختىها هستيد . 56 - و أنّ الكتاب لمعى ما فارقته مذ صحبته ( 2 ) ( قطعا ، قرآن با من است از آن موقع كه با قرآن دمساز بوده‌ام از آن جدا نشده‌ام . ) كلام خدا كه قرآن ناميده مىشود در اعماق جان من موج مىزند ، من از قرآن جدا نبوده و نخواهم بود ، مگر نه اينست كه ما اهل بيت و قرآن دو ثقل جاودانى هستيم كه پيامبر در ميان انسانها گذاشته و رفته است 57 - و الَّذى نفس ابن ابي طالب بيده لألف ضربة بالسّيف اهون علىّ من ميتة على الفراش فى غير طاعة اللَّه ( 3 ) ( قسم به آن خدائى كه جان فرزند ابي طالب بدست اوست ، هزار ضربهء شمشير براى من آسانتر است از مرگ